LOADING

Type to search

Postna łaska

nadzieja niepozorna 15 marca 2016
Share

Punktem wyjścia niech będzie fragment ostatnio pojawiającej się prefacji z Mszy Świętej, która mnie zatrzymuje: „Ty nam dajesz czas łaski i zbawienia”. Właśnie w czasie Wielkiego Postu. Dlaczego? 

Nie wtedy, gdy jest już po Zmartwychwstaniu ale teraz w czasie pokuty, nawrócenia od tego co nieuporządkowane, gdy toczę walkę – właśnie teraz i tutaj „Ty nam dajesz czas łaski i zbawienia”. Gdy podejmuję walkę z moimi słabościami jestem w czasie łaski i zbawienia. Bóg działa teraz. Już teraz, gdy tego nie widzę, dostępuję zbawienia, już teraz mogę śpiewać Święty i dziękować Bogu za to, że chce mnie wyciągnąć z tego w czym jestem Mu niewierna. Odnowić mnie, bym nie zaprzątała sobie głowy tym, co nie buduje mojego życia wiecznego, a je rozwala.

Gdzie w Piśmie Świętym mowa jest o czasie łaski i zbawienia?

1. tutaj:

Tak mówi Pan: «Gdy nadejdzie czas mej łaski, wysłucham cię, w dniu zbawienia przyjdę ci z pomocą. A ukształtowałem cię i ustanowiłem przymierzem dla ludu, aby odnowić kraj, aby rozdzielić spustoszone dziedzictwa, aby rzec więźniom: „Wyjdźcie na wolność!” marniejącym w ciemnościach: „Ukażcie się!” Oni będą się paśli przy wszystkich drogach, na każdym bezdrzewnym wzgórku będzie ich pastwisko. Nie będą już łaknąć ni pragnąć, i nie porazi ich wiatr upalny ni słońce, bo ich poprowadzi Ten, co się lituje nad nimi, i zaprowadzi ich do tryskających zdrojów. Wszystkie me góry zamienię na drogę, i moje gościńce wzniosą się wyżej. Oto ci przychodzą z daleka, oto tamci z Północy i z Zachodu, a inni z krainy Sinitów. Zabrzmijcie weselem, niebiosa! Raduj się, ziemio! Góry, wybuchnijcie radosnym okrzykiem! Albowiem Pan pocieszył swój lud, zlitował się nad jego biednymi. Mówił Syjon: „Pan mnie opuścił, Pan o mnie zapomniał”. Czyż może niewiasta zapomnieć o swym niemowlęciu, ta, która kocha syna swego łona? A nawet gdyby ona zapomniała, Ja nie zapomnę o tobie!». (Iz 49, 8-15)

Ponad pół roku temu szłam rano do pracy z myślą „Pan mnie opuścił”, ta myśl na tyle nie dawała mi spokoju, że postanowiłam znaleźć ją w Piśmie Świętym, bo wydawało mi się, że gdzieś tam jest. I była.

W środku czytania o łaskawości Boga, po tym jak obiecuje nowe życie, a zaraz przed tym, gdy mówi, że nie zapomina.

Niedługo potem koleżanka podzieliła się ze mną, że ostatnio jest w takim stanie, że myślą, jaka jej przychodzi jest to, że „Pan o mnie zapomniał”. Jak dobrze, że byłam już w tym! Dzięki temu, że byłam w tym samym zdaniu Księgi Izajasza mogłam się z nią podzielić nadzieją.

2. tutaj:

„Oto teraz czas upragniony, oto teraz dzień zbawienia” (2 Kor 6, 2b).

Wielka kumulacja łaski tego roku (rok Miłosierdzia, 1050 rocznica chrztu Polski, czas Wielkiego Postu) przynagla mnie do wierności Bogu, a Bóg coraz bardziej zaskakuje mnie swoją łaską.

Jeszcze raz przyczepię się słowa „teraz”, bo wierzę, że teraz to nie jest później, nawet, gdy nie dostrzegam w pełni jeszcze namacalnie chwały Zmartwychwstania, a widzę drogę na Golgotę. Teraz jest czas łaski, a uwielbienie Boga to chyba najlepsza odpowiedź, bo On jest wierny swojemu Słowu. Skoro je dał, a mamy to na Piśmie, Słowa dotrzymuje.

Powrót do spotkania z Bogiem. Już teraz w czasie Wielkiego Postu Bóg okazuje Miłosierdzie, ponieważ już sama „postna droga”, jeśli na niej jesteś – jest dla Ciebie błogosławioną „postną łaską”.

Dopóki czas – idźmy :).

P1130771

 

Dodaj komentarz