LOADING

Type to search

Najpiękniejsza kamienica w starym Lublinie

Paulina 27 maja 2015
Share

Jest w Lublinie pewna kamienica. Natraficie na nią jako pierwszą, idąc z zamku w stronę starówki.

IMG_0088

Fot. Z. Biegaj

Ma ona wiele pięknych kamienic, kolorowych, zdobionych, ma wiele tajemniczych zaułków i ważnych zabytków. Ale to miejsce, na schodkach, z widokiem na stary mur, jest dla mnie najpiękniejsze. I nie mogę wyjść z podziwu nie tylko dla tych murów. Są one stare, co więcej, zniszczone i odrapane. Właśnie dlatego dziwię się, że robią na mnie takie wrażenie. Bo ta kamienica podoba mi się jako całość. Widać w niej ruderę i równocześnie ślad dawnej świetności. Właśnie ten ślad pozwala dostrzec, że nadal jest piękna, że widać nie tylko zniszczenie, ale to, co zniszczone, zniszczone piękno. Piękno, które trwa nadal. Urok i niedoskonałość zachwycają razem, tworzą wokół niej jakąś ujmującą atmosferę, zwłaszcza wieczorem. Tej atmosfery nie byłoby bez tej niedoskonałości…

Dlaczego o tym piszę?

Właśnie tam, w Lublinie, mówiłam podczas konferencji, o Stawroginie, Mikołaju Wsiewołodowiczu, bohaterze “Biesów” Fiodora Dostojewskiego, pytając o to, czy człowiek jest dobry czy zły. I odpowiadając, wziąwszy za przykład Stawrogina w momencie spowiedzi u ojca Tichona, że człowiek z istoty, sam w sobie jest dobry. Zły jest w działaniu, swoim działaniu, gdy na to złe działanie się decyduje. Jednak zawsze, nawet jako najbardziej upadły, pozostaje nieskończenie wartościowym w oczach Boga Człowiekiem. Zawsze pozostaje w nim, tak jak w Stawroginie, tęsknota za dobrem. Skądś ona musi się brać.

Dlatego zawsze, nawet w najbardziej upadłym jak Stawrogin człowieku, trzeba dostrzec piękno. Takie, jakie widać w zniszczonej kamienicy w starym Lublinie. Ono trwa jak ludzka wartość i piękno ludzkiej duszy. A jeśli jest ona zniszczona, to nigdy do końca. Zniszczenie widzimy zawsze przez pryzmat doskonałości. Nigdy nie odbiera ono człowiekowi jego piękna. Ono zachwyca razem z tym, co niedoskonałe jako jednak to, co pierwotne i głębsze. Gdyby tak nie było, nie moglibyśmy dostrzec piękna w sobie, nie moglibyśmy tworzyć relacji i nie moglibyśmy się kochać.

Tags:

You Might also Like

Dodaj komentarz